Karakutu

Yasa dışı yaşıyor gönlümde sevdan.

İyi-kötü, kural-kanun, ahlak,

Ne varsa baş kaldırıvermiş,

Varasın diye farkına.

Gönlüme mülteci sevdan,

Dağlara çıksam diyor,

Neden-sebep bilinmez,

Mülteci ve sürgünler yalnız ölür.

Bana uğramasa her gece,

Nereden bilecek,

Yalnızlık, yalnızlık olduğunu?

Her uğrayışında gemiler dolusu kadın,

Ellerine çokça dokunulmuş,

Belli ki uzak yol yolcuları,

Hepsinin yüreğinde birden çok çizik var.

Öldüğüm bütün kadınlar adına,

Gökyüzünden özür diliyorum.

Tanrı’nın düşük yaptığı yerde,

Ana rahmine yeniden düşüyorum.

Gidiyorsun,

İlk kampana vuruşuyla,

Hiç konuşmamış putlar gibi,

Geride kalacağım.

Keşke ben olaydım, keşke ben olaydım;

En azından,

Umutlu bir hüzün olurdu

Vardığın.